مقدمه و اهداف: نقاط ماشه ای مایوفاشیال یکی از رایج ترین علل دردهای عضلانی-اسکلتی می باشد. یکی از روشهای درمان نقاط ماشه ای، فونوفورزیس، یعنی استفاده از امواج اولتراسوند برای افزایش میزان جذب دارو از طریق پوست است، هرچند اطلاعات کمی در مورد مکانیسم این روش درمانی وجود دارد. هیدروکورتیزون از جمله داروهای کورتیکواستروئیدی بوده که برای فونوفورزیس به کار میرود. از آنجایی که دی متیل سولفوکساید (DMSO) آنتی اکسیدان و حلالی قوی برای دارو ها است و با تغییر پیکربندی سلول های شاخی پوست و کراتین بین سلولی نفوذپذیری داروها از طریق پوست را افزایش می دهد، ترکیب آن با هیدروکورتیزون ممکن است باعث افزایش اثرات درمانی دارو شود. هدف این مطالعه بررسی این اثر ترکیبی بر میزان درد (VAS) وآستانه درد فشاری نقاط ماشه ای (PPT) و نیز دامنه حرکتی گردن افراد مبتلا به نقاط ماشه ای غیرفعال در عضله تراپزیوس فوقانی می باشد.مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی دوسویه کور بر روی 40 نفر با بازه سنی 18 تا 25 سال انجام شد. افراد به طور تصادفی به 2 گروه تقسیم شدند و 10 جلسه درمان با استفاده از ژل هیدروکورتیزون 1% برای گروه اول و ژل ترکیبی هیدروکورتیزون 1% و 10% DMSO برای گروه دوم انجام شد. ارزیابی متغیرهای این مطالعه قبل از درمان، درانتهای جلسات پنجم و دهم و نیز دو هفته بعد از آخرین جلسه به منظور پیگیری، انجام گرفت.یافته ها: تاثیر هر دو روش درمانی در متغیر های VAS ، PPT ، دامنه خم کردن گردن به همان سمت (ILF) و دامنه خم کردن به سمت مقابل(CLF) پس از پایان جلسات معنادار بود (p<0.001) اما تفاوت معنی داری بین مداخلات دیده نشد. با این حال اثرات درازمدت فونوفورزیس ژل ترکیبی هیدروکورتیزون و محلول DMSO به طور معناداری بیشتر از اثرات ناشی از فونوفورزیس ژل هیدروکورتیزون خالص بود (p<0.05).بحث و نتیجه گیری: نتایج حاصل از مطالعه حاضر نشان می دهد که اگرچه فونوفورزیس ژل ترکیبی DMSO و هیدروکورتیزون از نظر میزان اثربخشی بر روی نقاط ماشه ای ارجحیتی بر فونوفورزیس ژل خالص هیدروکورتیزون ندارد، اما ترکیب DMSO با هیدروکورتیزون بر دوام اثرات هیدروکورتیزون می افزاید.

سابقه و هدف: استفاده از نمایشگرهای ویدیویی منجر به قرارگیری فرد در معرض ریسک فاکتورهای اسکلتی-عضلانی (درد، ناتوانی) شده که درنهایت سلامت شغلی و کیفیت زندگی کارکنان را تحت تاثیر قرار می دهد؛ بنابراین، هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر 6 هفته تمرینات اصلاحی با و بدون رهاسازی مایوفاشیال بر میزان درد، پاسچر، شاخص ناتوانی و کیفیت زندگی مردان مبتلا به سندروم نمایشگر ویدیویی بود. روش کار: این مطالعه از نوع نیمه تجربی و کاربردی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. 45 مرد میانسال (45-40 سال) مبتلا به سندروم نمایشگر ویدیویی بر اساس معیارهای ورود به مطالعه به عنوان نمونه ی آماری انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه تجربی 1 (15 نفر)، تجربی 2 (15 نفر) و کنترل (15 نفر) تقسیم شدند. قبل و بعد از 6 هفته مداخله تمرینی که به مدت 45 دقیقه و 3 جلسه در هفته صورت گرفت؛ به منظور اندازه گیری میزان درد و ناتوانی، وضعیت سر به جلو، کیفوز و کیفیت زندگی به ترتیب از مقیاس آنالوگ بصری (VAS)، پرسشنامه شاخص ناتوانی گردن (NDI)، پرسشنامه مقیاس درد و ناتوانی گردن (NPDS)، روش عکس برداری و پرسشنامه SF-36 استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که میزان درد (F=31. 40 و P=0. 001)، پاسچر سر به جلو (F=29. 75 و P=0. 01)، کیفوز (F=29. 75 و P=0. 01)، شاخص ناتوانی (F=30. 79 و P=0. 01) و کیفیت زندگی (F=51. 83 و P=0. 01) گروهای مداخله در پس آزمون نسبت به پیش آزمون به طور معناداری بهبود یافت (P <0. 05). همچنین تفاوت معناداری در تمامی متغیرها بین دو گروه تجربی 1 و تجربی 2 در پس آزمون مشاهده شد (P<0. 05). به طوری که تمرینات اصلاحی با رهاسازی مایوفاشیال تاثیر بیشتری بر بهبود متغیرهای پژوهش داشت. نتیجه گیری: یافته ها نشانگر کاهش درد، بهبود پاسچر، شاخص ناتوانی و کیفیت زندگی در گروه تمرینات اصلاحی با رهاسازی مایوفاشیال نسبت به گروه تمرینات اصلاحی بدون رهاسازی مایوفاشیال بود؛ بنابراین، جهت کاهش آسیب های اسکلتی عضلانی و افزایش کارآمدی و بهره وری، استفاده از تمرینات اصلاحی همراه با رهاسازی مایوفاشیال برای مردان مبتلا به سندروم نمایشگر ویدیویی، توصیه می شود.

مقدمه و اهداف: دردهای مفصل تیبیو فیبولار فوقانی در ورزشکاران فوتبالیست مرد با سابقه جراحی بازسازی رباط صلیبی متقاطع قدامی رایج است. . هدف از این پروژه بررسی تاثیر یک دوره درمان آزاد سازی مایوفاشیال در دردهای مفصل تیبیو فیبولار فوقانی در ورزشکاران فوتبالیست مرد با سابقه جراحی بازسازی رباط صلیبی متقاطع قدامی با استفاده از پیوند همسترینگ بود. مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع مطالعات شبه تجربی و بصورت قبل و بعد از درمان بود. در این تحقیق، 40 نفر از ورزشکاران فوتبالیست که تحت عمل جراحی رباط صلیبی متقاطع قدامی با استفاده از همسترینگ-گراسیلیس قرار گرفته بودند و از درد ناحیه پوسترولاترال زانو (سر فیبولا) رنج می برند، به مدت دو هفته و به تعداد 6 جلسه تحت درمان قرار گرفتند. معیار ارزیابی، مقادیر حاصله از پرسشنامه های فارسی شدKOOS [1]و IKDC [2]نیز VAS [3] خط کش استاندارد و دامنه حرکتی اکستنشن زانوبودکه قبل از درمان و بلافاصله بعد از درمان تکمیل گردید. محل درد نمونه ها (عضلات بایسپس فموریس و گاستروکنموس خارجی) همگی به یک روش و توسط محقق اول طرح تحت درمان تکنیک آزادسازی مایوفاشیال قرار گرفت. بعنوان پیگیری تاثیرات درمانی، معیارهای مورد ارزیابی سه هفته بعد از اتمام درمان مجدداٌ توسط همکار طرح مورد ارزیابی قرار گرفت. مقایسه مقادیر قبل و بعد برای همه متغیرها به کمک آزمون آماری ویلکاکسون انجام شد. یافته ها: میانگین نمره VASقبل و بعد از درمان به ترتیب 57/3 و 28/1 به دست آمد که نتایج اختلاف معناداری را نشان داد ( 001/0p<). میانگین دامنه حرکتی اکستنشن زانو قبل از درمان 43/4 و بعد از درمان 13/1 بود که این اختلاف نیز معنی دار بود (001/0>p) همچنین میانگین نمره نسخه فارسی پرسشنامه KOOS و IKDC بعد از درمان افزایش معنی داری نسبت به قبل از درمان داشتند(001/0>p). نتیجه گیری: مانور آزادسازی فاشیا عضلات همسترینگ خارجی و گاستروکینمیوس خارجی یک ابزار مناسب جهت کاهش درد، بهبود دامنه حرکتی و افزایش کیفیت زندگی در افراد مبتلا به درد مفصل تیبیوفیبولار فوقانی میباشد.

مقدمه و اهداف: امروزه سندروم گیرافتادگی شانه از شایعترین علل شانه درد در بیماران مراجعه کننده به مراکز درمانی می باشد. نقاط ماشه ای مایوفاشیال می توانند منجر به شانه درد شوند. بیماران دچار سندروم گیر افتادگی شانه نسبت به افراد سالم دارای تعداد نقاط ماشه ای بیشتری در هر دو سمت مبتلا و غیر مبتلا به شانه درد هستند. هدف از این مطالعه بررسی اثرات کوتاه مدت تکنیک سوزن خشک همراه با تحریک الکتریکی داخل عضلانی بر نقاط ماشه ای فعال تراپزیوس فوقانی و اینفرااسپایناتوس در بیماران سندروم گیرافتادگی شانه می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه آزمایشی پنج بیمار مبتلا به سندروم گیرافتادگی شانه بطور داوطلبانه تحت یک جلسه درمان با سوزن خشک همراه با تحریک الکتریکی داخل عضلانی برای نقاط ماشه ای فعال عضلات تراپزیوس فوقانی و اینفرااسپایناتوس قرار گرفتند. تحریک الکتریکی بصورت جریان Burst(2Hz و 200 µ s ) و شدت آن تا حد انقباض بدون درد بالا برده شد. متغیرهای دامنه حرکتی ابداکشن بازو توسط گونیامتر و میزان درد بر اساس مقیاس دیداری درد (VAS) قبل و یک هفته بعد از مداخله اندازه گیری شدند. یافته ها: یافته ها نشان داد بعد از یک جلسه درمان تکنیک سوزن خشک با تحریک الکتریکی داخل عضلانی، دامنه حرکتی در هر پنج نفر افزایش یافت و از میزان درد همگی کاسته شد. نتیجه گیری: به نظر می رسد تکنیک سوزن خشک با تحریک الکتریکی داخل عضلانی بر نقاط ماشه ای فعال تراپزیوس فوقانی و اینفرااسپایناتوس شاید بتواند در بیماران سندروم گیرافتادگی شانه بر بهبود دامنه حرکتی و کاهش درد موثر باشد.

هدف: اختلالات اسکلتی عضلانی یکی از مهم ترین عوامل ایجادکننده ی درد بوده و دردهای مایوفاشیال یکی از شایعترین موارد آن می باشد که مشخصه مهم آن وجود نقاط ماشه ای است. هدف از مطالعه حاضر مقایسه اثرات درمانی دو روش سوزن زدن خشک و نواربندی حرکتی مهاری بر شدت درد و ناتوانایی عملکردی زنان مبتلا به سندرم درد مایوفاشیال عضله تراپزیوس فوقانی بود. مواد و روش ها: تعداد 75 نفر با نقاط ماشه ای فعال در عضله ی تراپزیوس فوقانی وارد مطالعه شده و به سه گروه تجربی 1 (درمان با سوزن خشک) گروه تجربی2 (درمان با نواربندی حرکتی) و گروه کنترل (بدون مداخله) تقسیم شدند. گروه های تجربی دو جلسه با فاصله ی سه روز درمان شدند، و دو متغیر شدت درد و شاخص ناتوانی عملکردی قبل از درمان (پیش آزمون)، سه روز پس از درمان (پس آزمون 1)، و ده روز پس از درمان (پس آزمون 2) ارزیابی گردید. یافته ها: شدت درد و شاخص ناتوانی عملکردی، در دو گروه تجربی 1 و 2 نسبت به گروه کنترل، در مراحل پس آزمون 1 و 2، نسبت به پیش آزمون، کاهش معناداری داشته است (0/05P). نتیجه گیری: دو روش درمانی سوزن زدن خشک و نواربندی حرکتی مهاری در افراد دارای نقاط ماشه ای در عضله ی تراپزیوس فوقانی، سبب بهبودی کوتاه مدت در شدت درد و ناتوانی عملکردی می شود.

هدف از پژوهش حاضر، مقایسه اثر تمرین کششی و ماساژ رهاسازی بر درد، دامنه حرکتی و ناتوانی عملکردی گردن ناشی از نقاط ماشه ای مایوفاشیال عضله ذوزنقه بود. 30 بیمار در سه گروه شامل گروه ماساژ، گروه تمرینات کششی و گروه کنترل قرار گرفتند. بیماران گروه تجربی به مدت هشت هفته تمرین کردند. درد، دامنه حرکتی و ناتوانی عملکردی به ترتیب با مقیاس دیداری درد، گونیامومتر و شاخص درد و ناتوانی گردن ارزیابی شدند. نتایج نشان داد تمرینات کششی و ماساژ در دو گروه تجربی با افزایش معنادار دامنه حرکتی و کاهش معنادار درد و ناتوانی عملکردی همراه بود. همچنین، در تمام متغیرها بین دو گروه تجربی و گروه کنترل تفاوت معناداری وجود داشت. بر اساس نتایج، ماساژ، در مقایسه با تمرینات کششی می تواند مزیت بیشتری داشته باشد، ولی با توجه به مزایای حرکات کششی به عنوان رویکردی تمرینی، این تمرینات برای نقاط ماشه ای پیشنهاد می شوند

سابقه و هدف: سندرم درد پاتلوفمورال شایع ترین منشاء درد قدامی زانو در بزرگسالان می باشد. نواربندی پاتلا با هدف اصلاح وضعیت قرارگیری پاتلا جهت درمان توانبخشی مبتلایان به سندرم درد پاتلوفمورال مطرح می باشد؛ اما هنوز اثربخشی و کفایت بالینی نواربندی پاتلا به تنهائی در درمان این بیماران به درستی روشن نیست. لذا این مطالعه به منظور بررسی تاثیر نواربندی پاتلا به تنهائی بر روی راستای پاتلا، کیفیت زندگی و درد مبتلایان به سندرم درد پاتلوفمورال انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی 25 فرد مبتلا به سندرم درد پاتلو فمورال با محدوده سنی 50-20 سال اجام شد. به مدت  4هفته از نواربندی اصلاحی پاتلا به روش McConnell استفاده شد. قبل و بلافاصله پس از خاتمه دوره درمان، متغیرهای کیفیت زندگی (با استفاده از پرسشنامه(KOOS ، شدت درد و راستاهای پاتلا (با استفاده از روش رادیوگرافی Skyline زانو) اندازه گیری و بررسی شدند.یافته ها: چهار هفته استفاده از نواربندی پاتلا به روش McConnell باعث کاهش شدت درد از 21.60±50.13 میلی متر به 10.14±26.67 در مبتلایان به سندروم درد پاتلوفمورال شد (p=0.001)؛ اما تاثیر مثبت و معنی داری بر روی ملاک کیفیت زندگی (نمره فرد در پرسشنامه (KOOS و هیچ یک از زوایا و راستاهای پاتلا نداشت (p<0.05).نتیجه گیری: استفاده از نواربندی پاتلا به روش McConnell به تنهائی از قدرت کافی برای بهبود کیفیت زندگی بیماران با سندروم درد پاتلوفمورال و ایجاد تغییرات در راستاهای معیوب پاتلا برخوردار نیست؛ هر چند که ممکن است به کاهش درد این بیماران کمک کند.